Het duurt nog vier weken voor wij in Zürich zijn.
Tijd genoeg om alles nog eens op te poetsen.
Ondertussen staat er een wasmodel ( zie weblog Belangstelling ) in de koelkast te wachten om naar de gieterij te brengen.
Maar met dit weer durf ik het niet aan.
Moet er niet aan denken dat het tijdens de rit in elkaar zakt.
Dat betekend; gewoon even wachten op kouder weer.
Daar zit ik ook niet op te wachten want ik vind dit toch wel erg lekker weer.

Ondertussen heb ik een notenhouten beeld een opknapbeurt gegeven.
Heerlijk en best bijzonder om een werk wat ik 35 jaar geleden heb gemaakt nu, na al die jaren, weer in mijn handen te hebben.

Ik heb de littekens van het leven weggeschuurd en de warme glans, al poetsend, terug gebracht.
Het staat weer prachtig te glanzen met de ongelooflijk mooie kleur van het Franse noten hout.
Dan voel ik weer het verlangen om te kunnen werken met dit prachtige materiaal.
De geur, de concentratie van het ambacht en hard werkend om je doel te bereiken.
De gutsen koesterend, vlijmscherp, steek voor steek genieten van wat langzaam ontstaat.
Met uiteindelijk het eindeloos schuren om het werk zijn glans te geven.
De mooie warme uitstraling van het hout is de mantel der liefde die het werk omhult.

Dat geduld en doorzettingsvermogen van het eindeloos schuren heb ik in mijn bronzen teruggevonden in het polijsten.
Het zware en belastende van het hakken is nu vervangen door het modeleren in was en de bronsgieter die er een hard bronzen beeld van maakt.
De warmte die het houten beeld uitstraalt krijg ik nooit in een gepolijst bronzen werk.
Daar staat hun stralende glans en de verfijndere vormen tegenover.
Alle vormen in hun verscheidenheid en hun schoonheid zijn tot mijn geluk wel echt mijn vormtaal